In het verdrag van Berlijn had de keurvorst van Brandenburg militaire steun toegezegd aan de Republiek. Inmiddels was ook de Keizer Leopold I bereid te helpen, zij het schoorvoetend.
In september voegen het leger van de Keurvorst en het leger van de Keizer zich samen bij Halberstad, het tegenwoordige Saksen Anhalt. De Keurvorst voerde zelf zijn leger aan, het keizerlijke leger werd aangevoerd door Raimundo Montecucculi.
In oktober 1672 waren de troepen van onze bondgenoten gevorderd tot in de buurt van Frankfurt. Voor Willem III was dit een reden om in actie te komen en eindelijk ten strijde te trekken tegen de Fransen. Door de weifelende houding van de keizer was het leger feitelijk vleugellam. De keurvorst wilde de confrontatie aan gaan met Frankrijk, maar de keizer niet. En zonder keizer voelde de keurvorst zich niet sterk genoeg. Het resultaat was dat de opmars van de troepen bij Frankfurt stokte.
Godard Adriaan van Reede was als diplomaat van nabij bekend met deze problematiek en waarschuwde stadhouder Willem III. Deze was echter zo gefixeerd op zijn plan om de Fransen een slag toe te brengen, dat hij desondanks op 18 november 1672 met een deel van de Staatse troepen optrok richting de Spaanse Nederlanden. Op naar Maastricht!
| Bronnen | Feiten |
|---|---|
| Luc Panhuysen (2009). Rampjaar 1672, Hoe de Republiek aan de ondergang ontsnapte. Amsterdam: Atlas Contact. | pag. 264-265: Tocht naar Charleroi |
| Luc Panhuysen (2016). Oranje tegen de Zonnekoning. De strijd van Willem III en Lodewijk XIV om Europa. Amsterdam: Atlas Contact. | pag. 85-87: De twijfel bij Godard Adriaan en de tocht naar Charleroi van Willem III. |
