Een huis vol verhalen

Godard, geboren in 1644, was enig kind van Godard Adriaan van Reede en Margaretha Turnor. Meestal komen we hem tegen onder de naam van Godard van Reede Ginkel. Bij zijn overlijden in 1703 had hij een militaire carrière achter de rug om trots op te zijn. Van ritmeester klom hij op tot de hoogst voor hem bereikbare rang, die van opperbevelhebber van het leger van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Zijn moeder Margaretha zou hem in zijn loopbaan als een moederkloek nauwlettend volgen en stimuleren. Hoewel ze het in haar brieven steeds had over ‘heer van Ginckel’, bleef het een leven lang een moeder-kind verhouding.

Levenswerk

Toen Godard op jeugdige leeftijd geportretteerd werd, droeg hij een militair tenue. Het was toen al duidelijk dat hij als pasbenoemd officier een militaire loopbaan ambieerde. Daar kreeg hij in de loop van zijn leven ook alle gelegenheid voor. Van zijn negenenvijftig levensjaren zou hij er dertig doorbrengen in oorlogstijd.

Eerste stappen in oorlog

In het Rampjaar klom Godard  op van kolonel van een regiment ruiters tot plaatsvervangend generaal-majoor. Bij de aanval op de door de Fransen bezette vesting Woerden viel Godard bij zijn meerderen op door zijn dapperheid. Tot zijn en Margaretha’s teleurstelling leverde het hem evenwel geen bevordering in rang op. En dat ondanks de lovende woorden van stadhouder Willem III. ‘Ik kan niet segge hoezeer mij dit spijt’, schreef ze, vooral vanwege ‘de smaet voor de werlt’ die haar zoon hierdoor was aangedaan. Wat was ze in haar wiek geschoten!

Moeder wordt ongeduldig

Er waren meer momenten van teleurstelling. In 1677, Godard was inmiddels generaal-majoor geworden, schreef moeder Margaretha dat hij best wat meer voor zichzelf mocht opkomen. Hij was te timide en daardoor maakte hij veel te langzaam promotie. Eigen schuld, zo meende ze. Meer dan eens spoorde ze haar zoon dan ook aan assertiever te zijn. ’Sonder eijsche krijgcht men seeckerlijck niet[s].’ Uit de brieven van Godard krijgen we niet de indruk dat hij de raad van zijn moeder heeft opgevolgd. Wel vroeg hij zijn vader meermalen om een aanbevelingsbrief te sturen, wanneer er weer een hoge post verdeeld werd.

Zoon aan het front

Moederlijk waren haar zorgen als Godard ten strijde moest trekken. Met verlangen keek ze dan uit naar een bericht. Ze maakte zich zorgen als ze, meer dan eens, hoorde dat haar zoon ziek te velde lag. Toen hij in 1676 in Antwerpen twee maanden ziek lag, volgde ze vanuit Amerongen met zorg het ziekteverloop. Ongetwijfeld zal ze twee jaar eerder geschrokken kennis genomen hebben van het feit dat haar zoon in een veldslag door een pistoolkogel aan zijn linkerschouder was verwond.

Succes

Uiteindelijk overheerste toch de trots. Toen Godard in 1691 opperbevelhebber van het leger in Ierland was geworden en dankzij zijn militaire successen in de Glorious Revolution zich graaf van Athlone mocht noemen, deelde ze onverholen mee in de roem van haar zoon. Hij had dan toch maar de militaire top bereikt, al had het, wat haar betreft, wat sneller mogen gaan.