Als ik met bezoekers in de eetkamer ben wordt er vaak naar het balkonnetje gevraagd. “Daar weet ik iets leuks over te vertellen”, zeg ik dan. “Maar eigenlijk weet ik niet of het wel echt zo gebeurd is”.
Ik vertel dan:
“Dat balkonnetje daar boven is eigenlijk een orkestbakje waar musici konden zitten spelen bij feestelijke diners.
De bekeken keizer
Nu was het geval dat de keizer was geboren met een ongelukkig linkerarmpje. Daar kon hij weinig mee. Maar hij geneerde zich dat de musici op het balkonnetje zicht hadden op het gestuntel met zijn speciale vorkje waaraan ook een snijkantje zat (de Kaisergabel). En hij zat uitgerekend hier op de hoek van de tafel vlak onder het balkon. Andere varianten van dit verhaal zijn dat hij niet wilde dat de muzikanten in het decolleté van zijn vrouw konden kijken en dat het protocollen zo was dat je niet op de keizer neer mocht kijken (letterlijk en figuurlijk). Kortom, het zinde de keizer niet dat de muzikanten daar boven naar hem konden kijken en hij heeft gevraagd of er misschien iets voor kon worden gehangen. Er is gekozen voor een groot schilderij. Maar nu komt het…
Het gaatje
De muzikanten achter het schilderij wilden natuurlijk goed in de gaten houden, hoe ver de keizer met zijn maaltijd was en of hij al aan het toetje was begonnen want dan konden zij hierop inspelen wat betreft de keuze van muziek. Wat deden ze dus: Ze prikten een gaatje in het schilderij! Stel u voor, een schilderij wat al eeuwen oud was. Het schilderij hangt hier nog steeds in het kasteel. Met gaatje, maar helaas niet op een zichtbare plek.
Of het verhaal nou echt zo gebeurd is, dat is niet zeker, maar wel leuk om te vertellen!”
