Toen de Duitse keizer in Amerongen logeerde, werd er elke dag formeel gedineerd in de eetkamer. Bij het eten waren de thuis wonende kinderen van Bentinck, Elisabeth, John en Carlos, altijd aanwezig. Daarnaast was een deel van de vaste staf van de Keizer en de burgemeester van Amerongen, Wouter Everard van Weede, prikte ook graag een vorkje mee.
Als Adriaan en Willi thuis waren in het weekend aten ze ook mee en ook de broer van Bentinck, Charly, en zijn echtgenote en dochter kwamen regelmatig eten. Verder werd er eigenlijk zelden iemand uitgenodigd voor het eten. Toch waren het feestelijke diners: de keizer kleedde zich altijd in uniform voor het diner.
Nadat de keizer en de keizerin naar Doorn verhuisd waren, bleven de betrekkingen tussen de families goed en de keizer kwam nog steeds zo nu en dan hier dineren. De diplomaat Maurits van Vollenhove schrijft in zijn memoires over deze diners:
De diners bij Graaf Bentinck deden vaak sprookjesachtig aan en wekten herinneringen op aan den luister uit vroeger eeuwen. Als de Keizer uit Doorn, zijn latere verblijfplaats, naar Amerongen kwam om bij Graaf Bentinck te dineren, werd hij vóór de lange brug over de slotgracht door den gastheer op plechtige wijze ontvangen. Voorafgegaan door lakeien in gala die rijk getooide luchters droegen, trad hij daar op het kasteel binnen. Het bood steeds een grootschen aanblik: de Keizer, die evenals de officieren van zijn gevolg bij die gelegenheden in uniform gekleed was, te zien voortschrijden. Het zachte licht der zilveren luchters deed het goud en het zilver der uniformen en livreien, duizendvoudig weerkaatsen in het stille droomerige water van de slotgracht.
