Na de herbouw in 1678 heeft Margaretha Turnor een ruime slaap-/statiekamer met uitzicht op de tuin. Wanneer graaf van Aldenburg Bentinck twee eeuwen later in 1879 het kasteel in zijn bezit krijgt, maakt hij vrij snel van deze kamer de eetkamer. Van de oorspronkelijke eetkamer maakt hij een bibliotheek. Als Pierre Cuypers ingehuurd wordt voor de interne verfraaiing van het huis, neemt hij ook de nieuwe eetkamer mee.
De verhuizing van de eetkamer
Dat de oude eetkamer en de aansluitende dessertkamer op de plek zat waar hij zat, was niet vreemd! Deze ruimte zat namelijk direct boven de keuken. Relatief warm dus!! Een dessertkamer is een ruimte naast de eetkamer om het vuile servies tijdelijk neer te zetten. Ook staan hier het schone servies en de gerechten klaar om de volgende ronde te kunnen serveren.
Voor de verhuizing van de eetkamer had de graaf een heel praktische reden:
Waarom zou de graaf van de ‘oude’ eetkamer, een bibliotheek willen maken? Een bibliotheek is een pronkkamer voor al je boeken, zo kan je laten zien hoeveel je leest en wat je leest! Ook is het een ruimte om na het diner (met de mannelijke) gasten een borrel te drinken. Je kunt je vast voorstellen dat bij het brandende haardvuur eenvoudige verhalen een stuk spannender worden. Ik moest even denken aan de monologen van de keizer! Hier kom ik in een ander verhaal nog uitgebreid op terug.
Het resultaat van de interne verhuizing kennen we. De meeste vertrekken op de beletage hebben in 2021 nog steeds ongeveer dezelfde inrichting als in 1906. De werkkamer van de graaf achter de bibliotheek was ‘praktisch’ gekozen. Hij zat precies boven de keuken, waar altijd het fornuis brandde en had hierdoor een aangename ‘vloerverwarming’.
Er is trouwens een prachtig schema waarop staat weergegeven wanneer welke muur is gezet of verplaatst. Er is naast de huidige eetkamer een mooie dien- of serveerkeuken gekomen. Zo kon het personeel de familie en hun gasten op tijd serveren! Ze moesten wel, voor ze aan de eettafel verschenen, wachten achter de kamerschermen! Pas na een subtiel knikje konden de bedienden doorlopen tot aan de eettafel. Zo heurde het!
