![\"Zwartwit](\"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/wp-content\/uploads\/2024\/01\/kind-met-pokken.jpeg\")
Toch ging men er op een laconieke wijze mee om: met korsten op hun gezicht bezorgden de bakkersjongens hun brood. Kinderen gingen ook gewoon naar school als ze weer wat opknapten. Bij het gewone volk werden zieke kinderen door hun ouders bij de gezonde kinderen in bed gelegd, \u201cdan hadden ze het maar gehad\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Elite en de pokken<\/h2>\n\n\n\n
De welgestelden waren vaak nog wel in staat om hun kinderen te behoeden tegen deze ziekte, door ze weg te houden van epidemie\u00ebn. Mogelijk omdat men er goed uit wilde zien om zodoende een goede partij te zijn op de huwelijksmarkt. Het hele hof van Versailles is wel eens hierom verhuisd.<\/p>\n\n\n\n
Toch vielen dan vaak deze bevoorrechten op latere leeftijd alsnog aan de ziekte ten prooi. Zo overleden stadhouder prins Willem II en zijn vrouw Mary Stuart aan de pokken. Ook de volgende Mary Stuart, de vrouw van stadhouder prins Willem III overlijdt als ze volwassen is aan de pokken.
Deze personen zijn bekend en spreken tot de verbeelding. In werkelijkheid stierven er voor het overgrote deel kinderen aan de pokken. De genoemde volwassenen hadden het geluk dat ze vanwege hun welstand tot dan toe de dans waren ontsprongen.<\/p>\n\n\n\n
Merkwaardig is dat deze kwaal eeuwenlang heel sto\u00efcijns werd ondergaan, omdat het erbij hoorde. Men wist er niets tegen te doen en accepteerde het feit dat aan deze ziekte kinderen stierven en dat veel van de volwassenen die de ziekte hadden overleefd een pokdalig gezicht hadden.<\/p>\n\n\n\n Alsof een Rampjaar en een vlucht voor de Fransen niet genoeg waren, kregen Ursula Philippota en haar schoonmoeder Margaretha ook nog te maken met pokken. In het huis in Den Haag krijgen alle vier de kinderen van Ursula Philippota de pokken<\/a>. Ze laat haar kinderen zonder tussenkomst van een dokter genezen, Margaretha schrijft in november van dat jaar in een brief aan haar man: \u201cwij gebruijck geen raet vande docktoor maer volgen den oude sleur\u201d. De twee zoons van Frederik Christiaan van Reede en Henriette van Nassau-Zuylestein, Godard Adriaan en Frederik Willem, gaan in 1737 studeren in Marburg aan een academie voor adellijke jongens. Op deze school werden onder meer lessen gegeven in paardrijden, schermen, Franse taal en dansen. Dansen was zeker belangrijk want dit was niet alleen een soort fitnesstraining, maar ook was dit belangrijk om \u2018s winters op de dansfeesten een goede beurt te kunnen maken. Tijdens hun studie krijgen ze alle twee de pokken, alleen de jongste van de twee overleeft het.<\/p>\n\n\n\n Begin 18e<\/sup> eeuw kwam vanuit het Midden-Oosten een methode tot ontwikkeling waarbij kinderen werden inge\u00ebnt met het gevaarlijke, infectieuze, humane pokkenmateriaal. Een vrouw van een Britse ambassadeur, Mary Wortley Montagu, die zelf ook aan de pokken had geleden, heeft de praktijk van dit zogenaamde varioleren gezien in Turkije. Het is een vorm van immuniseren tegen pokken maar feitelijk is het infecteren! Ze publiceert over dit succes en correspondeert hierover met haar vriendin de Princess of Wales. Deze schoondochter van de koning introduceert de methode aan het Engelse hof. En het kwam in zwang, vooral onder de elite!<\/p>\n\n\n\n Dat men heel ziek werd van de behandeling deed niet ter zake want per slot van rekening kreeg uiteindelijk toch iedereen pokken! Er is wel eens gezegd: \u201cPokken is een rivier die iedereen moet overzwemmen\u201d. Daarna was je gepokt en gemazeld en kon je alles aan!<\/p>\n\n\n\n Op 6 mei 1754 inoculeerde Dr. Thomas Schwencke, een Engelsman, die later nog de behandelend arts van Mozart was, voor het eerst in de Republiek drie kinderen tegen pokken. Dit waren de kinderen van Louise Isabelle Hermelina van Wassenaar van Duivenvoorde. Zij was getrouwd met de jongen die in Marburg gelukkig weer beter was geworden van zijn ziekte. In de bibliotheek van het kasteel hangt een pastel van haar met daar naast het portret van haar dochter Maria Frederica. Overigens kom je op geen enkel schilderij uit die tijd, van wie dan ook, pokdaligheid tegen terwijl dit toch wel heel algemeen was!<\/p>\n\n\n\n Maria Frederika was vijf jaar oud tijdens de inenting. Haar oma Henriette van Nassau-Zuylestein was fel tegen de nieuwe methode die zich nog moest bewijzen, want veel kinderen werden ernstig ziek en sommige overleden zelfs aan de behandeling. Gelukkig liep het goed af voor de drie kinderen van Reede. Hierna is zelfs het stadhouderlijke hof het gaan toepassen. Varioleren werd langzamerhand een lucratieve bezigheid onder inoculateurs, de artsen die er op deze manier wat extra bij verdienden. Ook de latere schoondochter van Louise Isabelle Hermelina zou later haar kinderen laten inenten.<\/p>\n\n\n\n![\"Een](\"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/wp-content\/uploads\/2024\/03\/Margaretha-van-Reede-240x300.jpg\")
Pokken bij de Van Reedes<\/h2>\n\n\n\n
Dit was misschien wel een heel verstandig besluit want de artsen hadden in die tijd wel heel extreme behandelmethodes! Alle vier de kinderen overleven het gelukkig en van de oudste, Margaretha, hangt nog een prachtig portret in Amerongen. Zonder pokdalig gezicht!<\/p>\n\n\n\nVariolatie<\/h2>\n\n\n\n
![\"Op](\"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/wp-content\/uploads\/sites\/10\/2020\/04\/Jean-Etienne-Liotard-Dame-in-Turkse-dracht-met-een-waaier.jpg\")
Variolatie in de Republiek<\/h2>\n\n\n\n
![\"Titelblad](\"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/wp-content\/uploads\/sites\/10\/2020\/04\/verhaal-pokken-koepokken.png\")
Van varioleren naar vaccineren<\/h2>\n\n\n\n