{"id":3295,"date":"2021-03-08T15:34:00","date_gmt":"2021-03-08T13:34:00","guid":{"rendered":"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/?post_type=bewoners&p=3295"},"modified":"2026-07-22T13:06:09","modified_gmt":"2026-07-22T11:06:09","slug":"de-monologen-van-de-keizer","status":"publish","type":"bewoners","link":"https:\/\/ontroerendgoed.kasteelamerongen.nl\/verhalen\/bewoners\/de-monologen-van-de-keizer\/","title":{"rendered":"De monologen van de keizer"},"content":{"rendered":"\n

Als keizer Wilhelm II in 1918 zijn intrek in het kasteel heeft genomen, is er elke avond (strikt om 20.00 uur) een gezamenlijk diner met de familie. Vlak v\u00f3\u00f3r het diner gingen de graaf en zijn dochter Elisabeth naar de galerij, waar de priv\u00e9vertrekken van Wilhelm en zijn vrouw waren, om vanaf die plek de keizerlijke echtelieden naar de eetzaal te begeleiden. Elke avond n\u00e1 het diner begaf het mannelijke gezelschap zich naar de bibliotheek, waar de keizer zoals gebruikelijk verder ging met oreren, net zoals tijdens het diner.<\/p>\n\n\n\n

\"Naast
Keizer Wilhelm II en Sigurd von Ilsemann bij het bomen zagen, ca. 1919. Collectie Kasteel Amerongen.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Onderwerpen<\/h2>\n\n\n\n

Deze oratie kon wel een paar uren duren. De keizer vertelde dan over zijn goede bedoelingen en hoe hij niet begrepen was. Alles en iedereen kreeg de schuld, behalve de keizer zelf. De keizer vertelde ook veel en lang over de goede, vooroorlogse tijd. Hij viel voortdurend in herhalingen, maar zijn publiek moest de schijn ophouden dat men ge\u00efnteresseerd naar hem luisterde. In november 1918 schreef Sigurd Von Ilsemann, zijn adjudant, in zijn dagboek dat deze nieuwe routine de familie van Bentinck de eerste dagen niet meeviel. Kortom zwaar viel! “Wij mensen aan het hof zijn daaraan gewend”, schreef Sigurd overmoedig. Maar nog geen jaar later was ook hij ‘ de verhalen moe’.<\/p>\n\n\n\n

\"Eenvoudige
Boekband van de memoires van Keizer Wilhelm II, 1920. Bron: Wikimedia Commons<\/a>. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Ontlastend materiaal<\/h2>\n\n\n\n

Het bleek dat de keizer een onstelpbare behoefte leek te voelen om zijn omgeving en zichzelf te overtuigen van zijn onschuld. “Ich habe es nicht gewusst”, was zijn motto. Zijn adjudant moest hem assisteren bij het verzamelen van ontlastend materiaal. Kort na zijn aankomst in Amerongen begon hij ook de gebeurtenissen van de afgelopen maanden op schrift te stellen. Uiteindelijk groeiden deze aantekeningen uit tot de memoires die hij in 1922 zou publiceren. Maar de keizer verdedigde zich alleen tegenover loyale vrienden en trouwe volgelingen.<\/p>\n\n\n\n

\n